Image Image Image Image Image

Leuke verhalen

M’n pa en ik waren samen met Dolf, naar de duiven aan het letten. Dolf was een vaste klant, wanneer bij ons de duiven moesten vallen. Maar Dolf was een hele tijd afwezig geweest. Hij was in behandeling voor kanker. Maar was kennelijk aan de beterhand, want hij kon weer treiteren en grappen maken als weleer. De prijskamp was afgelopen, en we waren nog wat aan het napraten. Eén uit de molenarde kweker streek neer, hopeloos (voor de zoveelste keer) telaat.

“Ja, zegt Dolf, die gaat smaken met frietjes”
M’n pa zat met een air naar mij te grijnzen, van: “zie-je-wel-dat-die-verdomde-molenarden-geen-kloten-waard-is”
(ik had nogal tamelijk veel druk moeten leggen, om die duif op het kweekhok, te mogen plaatsen)

“Jamaar Dolf, bij de jongen zit er één uit de molenarden, die zal een goeie zijn!”
M’n pa: “Diene lompen?”
Tot z’n grote ergenis, zat er ééntje bij de vroege jongen, die ong. de grote had van een grote eend.
M’n pa terug: “dienen, als die ooit een prijs vliegt, krijg je 1.000 fr (25 euro, ja, het was nog voor de euro)
Ik: “okee, dan heb ik al 2.000 fr verdient… (had op z’n eerste 2 vluchten telkens mooi prijs)
Dolf schaterde het uit, dit was echt een discussie voor hem, een beetje plagen en treiteren.

Om het kort te maken, de blauwe lomperik vloog 7 prijzen van 7 inkorvingen, waaronder 3 nationaals, als jong. Ik heb m’n 7.000 fr nooit gezien… en m’n pa had gelijk, als jaarling vloog hij geen enkele prijs, om achter te blijven van z’n laatste vlucht, Narbonne.
En de molenarde kweker is nooit een basis-kweker geworden, waar ik op hoopte.

En Dolf? Die stierf enkele weken later…